Η φωτιά δεν προειδοποιεί. Η ευθύνη όμως δεν μπορεί να περιμένει.

Γράφει η Δήμητρα Παπανικολάου

Μεσίτης Ασφαλίσεων

Κάθε καλοκαίρι η χώρα μας δοκιμάζεται...

Οι εικόνες είναι γνώριμες. Πυροσβέστες που δίνουν μάχη με τις φλόγες, άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους κρατώντας μόνο τα απαραίτητα, οικογένειες που περιμένουν με αγωνία να μάθουν αν θα υπάρχει ακόμη ένα σπίτι για να επιστρέψουν.

Και όταν η φωτιά σβήσει, αρχίζει μια άλλη, πιο δύσκολη μάχη.

Η μάχη της επόμενης ημέρας...Εκείνης που δεν προβάλλεται στα δελτία ειδήσεων, της στιγμής που ένας άνθρωπος αντικρίζει το σπίτι του κατεστραμμένο και συνειδητοποιεί ότι δεν έχασε μόνο ένα ακίνητο...

Έχασε το μέρος όπου μεγάλωσε τα παιδιά του, έχασε το τραπέζι όπου μαζευόταν κάθε Κυριακή η οικογένεια, έχασε τις φωτογραφίες, τα ενθύμια, τις μικρές καθημερινές στιγμές που δεν έχουν χρηματική αξία, αλλά έχουν ανεκτίμητη συναισθηματική αξία.

Γιατί ένα σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι αλλά η ιστορία μιας οικογένειας.

Δεν είναι παρόλογο; Ενώ αφιερώνουμε χρόνια δουλειάς για να αποκτήσουμε ένα σπίτι, πολλές φορές δεν αφιερώνουμε ούτε λίγα λεπτά για να σκεφτούμε πώς θα το προστατεύσουμε αν συμβεί το απρόβλεπτο. Ίσως γιατί όλοι πιστεύουμε ότι οι μεγάλες καταστροφές συμβαίνουν πάντα στους άλλους.

Μέχρι να συμβούν σε εμάς...

Οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και τα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν αποτελούν πλέον σπάνια γεγονότα, είναι μια πραγματικότητα που επαναλαμβάνεται όλο και πιο συχνά και μας υπενθυμίζει ότι κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται απόλυτα ασφαλής.

Δεν μπορούμε να αποτρέψουμε μια φυσική καταστροφή, μπορούμε όμως να αποφασίσουμε αν θα είμαστε προετοιμασμένοι όταν αυτή συμβεί!

Και εδώ θα ήθελα να σταθώ σε κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό!

Η προστασία της περιουσίας μας δεν είναι ευθύνη ούτε της ασφαλιστικής εταιρείας ούτε του κράτους, είναι πρωτίστως δική μας ευθύνη.

Η Πολιτεία μπορεί να σταθεί δίπλα στους πολίτες μετά από μια μεγάλη καταστροφή, μέσα από μέτρα στήριξης ή αποζημιώσεις που αποφασίζονται κατά περίπτωση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να αποκαταστήσει πλήρως τους κόπους μιας ζωής ούτε να καλύψει κάθε οικονομική απώλεια.

Η πραγματική προστασία ξεκινά πολύ πριν συμβεί η καταστροφή.

Ξεκινά τη στιγμή που αποφασίζουμε να μην αφήσουμε την περιουσία μας στην τύχη της!

Ως Μεσίτης Ασφαλίσεων, δεν πίστευα και δεν πιστεύω ότι ο ρόλος μου είναι να πείσω κάποιον να αγοράσει ένα ασφαλιστήριο. Ο ρόλος μου είναι να ενημερώσω, να εξηγήσω τι σημαίνει πραγματικά να προστατεύεις την περιουσία σου, να βοηθήσω τους ανθρώπους να κατανοήσουν τους κινδύνους και να πάρουν οι ίδιοι τη σωστή απόφαση για τις ανάγκες τους.

Γιατί η ασφάλιση κατοικίας δεν είναι μια δαπάνη που «ελπίζεις να μη χρειαστεί ποτέ».

Είναι μια πράξη πρόνοιας. Είναι η απόφαση να προστατεύσεις όσα απέκτησες με κόπο, πριν σε αναγκάσουν οι συνθήκες να αναρωτηθείς γιατί δεν το έκανες νωρίτερα.

Συχνά ακούω τη φράση: «Θα το δω αργότερα.»

Αναρωτιέμαι όμως...Αν μια φωτιά ξεσπάσει σήμερα, θα περιμένει μέχρι το «αργότερα»;

Δυστυχώς όχι...Οι φυσικές καταστροφές δεν προειδοποιούν. Δεν κλείνουν ραντεβού. Δεν δίνουν δεύτερες ευκαιρίες και γι' αυτό η πρόληψη είναι πάντοτε πιο σημαντική από την αποκατάσταση.

Θα ήθελα, λοιπόν, αυτό το άρθρο να μη σας κάνει να φοβηθείτε αλλά να σας κάνει να σκεφτείτε!

Αν γνωρίζετε ήδη τι καλύπτει η ασφάλιση της κατοικίας σας, τότε έχετε κάνει ένα σημαντικό βήμα. Εάν πάλι δεν γνωρίζετε ή αν δεν έχετε ποτέ ασχοληθεί με το θέμα, ίσως σήμερα είναι η κατάλληλη στιγμή να ενημερωθείτε. Όχι επειδή κάποιος προσπαθεί να σας πουλήσει ένα ασφαλιστικό πρόγραμμα, αλλά επειδή η οικογένειά σας, το σπίτι σας και οι κόποι μιας ζωής αξίζουν να προστατευθούν.

Γιατί, τελικά, η ασφάλιση δεν αφορά τα κτίρια. Αφορά τους ανθρώπους.

Αφορά την ηρεμία να γνωρίζεις ότι, ακόμη κι αν η ζωή φέρει το απρόβλεπτο, έχεις κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι σου για να προστατεύσεις όσα αγαπάς περισσότερο και αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η μεγαλύτερη ευθύνη που έχουμε όλοι απέναντι στον εαυτό μας και στις οικογένειές μας.