Όταν η ασφάλιση εξισώνεται με τη… μαντεία!

Πού είναι οι θεσμικοί εκπρόσωποι του κλάδου;

Ως επαγγελματίας ασφαλιστικός διαμεσολαβητής με 21 συναπτά έτη εμπειρίας στον ασφαλιστικό κλάδο, 3η γενιά ασφαλιστών, μεγαλωμένη κυριολεκτικά μέσα σε ένα ασφαλιστικό γραφείο, αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ δημόσια απέναντι σε μια πρακτική που προσβάλλει ευθέως το λειτούργημα που υπηρετώ με συνέπεια, γνώση και ευθύνη.

Αφορμή στάθηκε το πρόσφατο διαφημιστικό spot της πλατφόρμας σύγκρισης ασφαλίστρων PRICEFOX, στο οποίο ο «πελάτης» απευθύνεται σε μέντιουμ για να μάθει τι χρειάζεται, ώστε να του απαντηθεί —με χιουμοριστικό δήθεν ύφος— ότι «χρειάζεται ασφάλεια» και ότι η λύση βρίσκεται στη συγκεκριμένη πλατφόρμα.

Για κάποιους ίσως πρόκειται απλώς για μια έξυπνη διαφήμιση. Για εμένα — και πιστεύω για πολλούς συναδέλφους που σέβονται το επάγγελμά τους — πρόκειται για έναν ωμό υποβιβασμό της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης.

Η ασφάλιση δεν είναι προϊόν μαντείας.

Δεν είναι θέμα τύχης, ούτε αποτέλεσμα πρόχειρων, γενικών ή αυτοματοποιημένων απαντήσεων.

Η ασφάλιση είναι ανάλυση αναγκών, είναι γνώση, είναι εμπειρία, είναι ευθύνη, είναι νομική και ηθική δέσμευση. Είναι — και πρέπει να παραμένει — μια προσωπική σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον ασφαλισμένο και τον επαγγελματία που τον καθοδηγεί.

Όταν η ασφάλιση παρουσιάζεται ως κάτι που μπορεί να «προκύψει» με τρόπο τυχαίο ή σχεδόν μεταφυσικό, τότε δεν ευτελίζεται απλώς το επάγγελμα. Υπονομεύεται η ίδια η έννοια της ασφαλιστικής συνείδησης που, υποτίθεται, όλοι θέλουμε να καλλιεργήσουμε στην κοινωνία.

Αυτό που με απογοητεύει εξίσου —αν όχι περισσότερο— είναι η εκκωφαντική σιωπή.

Η απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής αντίδρασης όχι μόνο από μεμονωμένους συναδέλφους, αλλά κυρίως από την τις ΕΝΩΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ, τα σωματεία και τους συλλόγους ασφαλιστικών διαμεσολαβητών, που κατά τα άλλα δηλώνουν ότι στηρίζουν και προστατεύουν το κύρος του επαγγέλματος.

Πού είναι οι θεσμικοί μας εκπρόσωποι όταν η ασφαλιστική διαμεσολάβηση γελοιοποιείται επικοινωνιακά;

Πού είναι η φωνή του κλάδου όταν, διαχρονικά, επιτρέπεται να περνά το μήνυμα ότι ο επαγγελματίας διαμεσολαβητής είναι περιττός, ξεπερασμένος ή αντικαταστάσιμος από μια «έξυπνη» διαφήμιση ή έναν αλγόριθμο;

Πώς περιμένουμε να αποκτήσουν οι πολίτες ουσιαστική ασφαλιστική συνείδηση, όταν εμείς οι ίδιοι ανεχόμαστε —ή χειρότερα, σιωπηλά αποδεχόμαστε— την απαξίωση του ρόλου μας;

Η ασφάλιση είναι σοβαρή υπόθεση.

Αφορά ζωές, περιουσίες, οικογένειες, επιχειρήσεις, το αύριο των ανθρώπων. Δεν προσφέρεται για επικοινωνιακά ευφυολογήματα που θολώνουν την ουσία και ακυρώνουν την ανθρώπινη διάσταση του επαγγέλματος.

Αν οι συλλογικοί φορείς του κλάδου δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιδράσουν σε τέτοιες πρακτικές, τότε οφείλουν τουλάχιστον να εξηγήσουν ποιον ακριβώς ρόλο επιτελούν. Γιατί η σιωπή, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.

Ως επαγγελματίας που αγαπά βαθιά αυτό το λειτούργημα, δεν μπορώ —και δεν θέλω— να παραμείνω σιωπηλή μπροστά στον υποβιβασμό του.

Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση αξίζει σεβασμό.

Και ο σεβασμός δεν χαρίζεται. Διεκδικείται.

Δήμητρα Παπανικολάου

Μεσίτης Ασφαλίσεων