Όταν η εργασία κοστίζει ανθρώπινες ζωές, κανένα κέρδος δεν είναι πραγματικό

Το δυστύχημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν είναι απλώς ένα ακόμη τραγικό γεγονός στην ειδησεογραφία.

Είναι πέντε ανθρώπινες ζωές. Πέντε γυναίκες. Πέντε μάνες, σύζυγοι, αδερφές, φίλες, που δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους.

Δεν γνωρίζω αν στο συγκεκριμένο εργοστάσιο τηρούνταν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας. Δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτού του κειμένου. Μιλώ γενικότερα, με την ιδιότητά μου ως πραγματογνώμονας, έχοντας σχεδόν 20 χρόνια εμπειρίας σε ελέγχους, εκτιμήσεις και διερεύνηση ατυχημάτων.

Και η αλήθεια είναι σκληρή.

Σε αυτά τα είκοσι χρόνια, μόλις τρεις επιχειρήσεις — μόνο τρεις — με κάλεσαν με ιδιωτική πρωτοβουλία να ελέγξουμε αν πληρούν τις προδιαγραφές ασφαλείας που οφείλουν να εφαρμόζουν. Ο λόγος; Να είναι βέβαιοι ότι είναι σωστά ασφαλισμένοι και ότι, σε περίπτωση ατυχήματος, θα αποζημιωθούν ορθά.

Ίσως κάποιοι πουν ότι και πάλι το κίνητρο ήταν το συμφέρον της επιχείρησης. Όμως ακόμη κι έτσι, μέσα από αυτούς τους ελέγχους προέκυψαν διορθωτικές προτάσεις που δεν αφορούσαν μόνο ασφαλιστικά ζητήματα, αλλά — κυρίως — τη δημιουργία ενός πραγματικά ασφαλούς περιβάλλοντος εργασίας.

Και όταν αυτά τα μέτρα εφαρμόζονται, τα ατυχήματα μειώνονται δραστικά.

Οι ζωές προστατεύονται.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι περισσότερες βιομηχανίες, μικρές και μεγάλες, δεν μπαίνουν ποτέ σε αυτή τη διαδικασία προληπτικά.

Περιμένουν το ατύχημα. Περιμένουν την τραγωδία.

Και δυστυχώς, υπάρχουν αμέτρητες επιχειρήσεις που δεν τηρούν ούτε τα βασικά:

• ούτε ασφαλές εργασιακό περιβάλλον,

• ούτε τον απαραίτητο εξοπλισμό προστασίας,

• ούτε στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας σε γραμμές παραγωγής, συνεργεία και πόστα εργασίας.

Το κέρδος είναι ένας θεμιτός στόχος. Μέχρι ενός σημείου.

Όμως κέρδος χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει.

Κέρδος χωρίς «χέρια» που εργάζονται με ασφάλεια δεν μπορεί να σταθεί.

Και όταν χάνονται ζωές, κάθε αριθμός στον ισολογισμό χάνει το νόημά του.

Οι εργαζόμενοι δεν είναι απλώς υπάλληλοι. Είναι συνεργάτες. Είναι οι άνθρωποι που στηρίζουν την ανάπτυξη, την εξέλιξη και την κερδοφορία κάθε επιχείρησης.

Η ασφάλειά τους δεν είναι «έξοδο». Είναι επένδυση.

Επένδυση στους ανθρώπους.

Επένδυση στη βιωσιμότητα της ίδιας της επιχείρησης.

Επένδυση στη συνείδηση όλων μας.

Ας μην περιμένουμε το επόμενο δυστύχημα για να αναρωτηθούμε τι πήγε λάθος.

Ας μην χρειαστούν άλλες απώλειες για να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε θέση εργασίας υπάρχει ένας άνθρωπος που θέλει — και δικαιούται — να γυρίσει ζωντανός στο σπίτι του.

Η πρόληψη, η ασφάλεια, ο σωστός εξοπλισμός και ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.

Και τελικά, είναι το πιο σταθερό θεμέλιο για κάθε επιχείρηση που θέλει πραγματικά να αντέξει στον χρόνο.