Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής στην Ελλάδα: Ο επαγγελματίας που δεν μπορεί να κρύψει ούτε ένα ευρώ – αλλά καλείται να αποδεικνύει συνεχώς ότι είναι συνεπής

Γράφει η Δήμητρα Παπανικολάου

Μεσίτης Ασφαλίσεων

Στη δημόσια συζήτηση για τη φορολογία των ελεύθερων επαγγελματιών υπάρχει μία βασική αρχή:

Η Πολιτεία οφείλει να αντιμετωπίζει τη φοροδιαφυγή και να διασφαλίζει τη δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών.

Όμως η φορολογική πολιτική πρέπει να λαμβάνει υπόψη και την πραγματική λειτουργία κάθε επαγγέλματος. Δεν έχουν όλοι οι επαγγελματίες την ίδια δυνατότητα απόκρυψης εισοδήματος, ούτε λειτουργούν όλοι κάτω από τις ίδιες συνθήκες ελέγχου.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός επαγγελματία που δραστηριοποιείται σε ένα αυστηρά εποπτευόμενο και πλήρως καταγεγραμμένο περιβάλλον.

Όταν κάθε ευρώ είναι ήδη γνωστό στην Πολιτεία

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν δηλώνει απλώς μόνος του το εισόδημά του. Οι αμοιβές του προέρχονται από ασφαλιστικές επιχειρήσεις, οι προμήθειες καταγράφονται στα συστήματα των εταιρειών και αποτυπώνονται σε επίσημες βεβαιώσεις.

Με απλά λόγια:

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν έχει τη δυνατότητα να αποκρύψει την πραγματική αμοιβή του από μία ασφαλιστική εταιρεία.

Δεν υπάρχει συναλλαγή «στο χέρι», ούτε περιθώριο να εμφανιστεί διαφορετική εικόνα από την πραγματική. Η ίδια η δομή του επαγγέλματος δημιουργεί πλήρη οικονομική ιχνηλασιμότητα.

Το ερώτημα επομένως είναι:

Όταν η Πολιτεία γνωρίζει ήδη τα πραγματικά έσοδα ενός επαγγελματία μέσω επίσημων στοιχείων τρίτων φορέων, πρέπει η φορολογική αντιμετώπιση να βασίζεται στην ίδια λογική με επαγγέλματα όπου ο έλεγχος των συναλλαγών είναι δυσκολότερος;

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν είναι απλώς «πωλητής συμβολαίων»

Υπάρχει μία λανθασμένη αντίληψη ότι ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής απλώς διαθέτει ασφαλιστήρια προϊόντα.

Στην πραγματικότητα:

• αναλύει ανάγκες,

• αξιολογεί κινδύνους,

• προτείνει λύσεις προστασίας,

• υποστηρίζει τον ασφαλισμένο σε περίπτωση ζημιάς,

• ενημερώνει για καλύψεις και εξαιρέσεις,

• λειτουργεί ως σύμβουλος πρόληψης οικονομικών κινδύνων.

Η πραγματική αξία του επαγγέλματος δεν φαίνεται τη στιγμή της υπογραφής ενός συμβολαίου αλλά τη στιγμή της ανάγκης. Όταν υπάρχει μία φωτιά, ένα τροχαίο, μία απώλεια εισοδήματος ή μία κρίσιμη στιγμή για μία οικογένεια ή μία επιχείρηση.

Ένα επάγγελμα με αυξημένες υποχρεώσεις

Για να ασκήσει κάποιος σήμερα το επάγγελμα του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή, δεν αρκεί η γνώση της αγοράς. Υπάρχει ένα αυστηρό πλαίσιο που περιλαμβάνει:

• επαγγελματική επάρκεια,

• συνεχή εκπαίδευση,

• επαναπιστοποιήσεις,

• κανονιστική συμμόρφωση,

• προστασία προσωπικών δεδομένων,

• τήρηση αρχείων και διαδικασιών.

Η ασφαλιστική διαμεσολάβηση δεν είναι ένα επάγγελμα χωρίς κανόνες αλλά ένα επάγγελμα με αυξημένη ευθύνη.

Το κόστος που δεν φαίνεται

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν πληρώνει μόνο φόρους, πληρώνει για να μπορεί να ασκεί νόμιμα και υπεύθυνα το επάγγελμά του.

Μεταξύ άλλων:

Επαγγελματική Αστική Ευθύνη

Η υποχρεωτική ασφάλιση επαγγελματικής ευθύνης αποτελεί σημαντική δικλείδα προστασίας του καταναλωτή και μία επιπλέον οικονομική υποχρέωση για τον επαγγελματία.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής είναι υποχρεωμένος να ασφαλίζει τη δική του ευθύνη, ώστε να προστατεύει τους άλλους.

Συνεχής εκπαίδευση

Η γνώση στον ασφαλιστικό χώρο δεν σταματά ποτέ!

Οι αλλαγές στη νομοθεσία, στα προϊόντα και στις κανονιστικές απαιτήσεις απαιτούν συνεχή ενημέρωση. Η εκπαίδευση όμως σημαίνει χρόνο και κόστος. Χρόνο που δεν αφιερώνεται στην εξυπηρέτηση πελατών, αλλά επενδύεται στην ποιότητα των υπηρεσιών.

Κανονιστική συμμόρφωση

Η σύγχρονη ασφαλιστική διαμεσολάβηση απαιτεί:

• διαδικασίες ενημέρωσης πελατών,

• προστασία δεδομένων,

• τήρηση αρχείων,

• εργαλεία και συστήματα συμμόρφωσης.

Για μία μεγάλη εταιρεία μπορεί να αποτελεί ένα οργανωμένο τμήμα, για ένα μικρό ασφαλιστικό γραφείο όμως αποτελεί καθημερινή ευθύνη του ίδιου του επαγγελματία.

50.000 ευρώ προμήθειες: Πόσα πραγματικά μένουν;

Η αναφορά σε ένα ποσό προμηθειών συχνά δημιουργεί μία λανθασμένη εικόνα.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε έναν ασφαλιστικό διαμεσολαβητή με 50.000€ μικτές προμήθειες.

Αυτό δεν είναι καθαρό εισόδημα. Από αυτό το ποσό πρέπει να καλυφθούν:

• φόροι και ασφαλιστικές εισφορές,

• λειτουργικά έξοδα γραφείου,

• ασφαλιστήριο συμβόλαιο επαγγελματικής αστικής ευθύνης,

• λογιστική και νομική υποστήριξη,

• εκπαίδευση και πιστοποιήσεις,

• ψηφιακά εργαλεία,

• ιστοσελίδα και προβολή,

• μετακινήσεις και εξυπηρέτηση πελατών.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν έχει μισθό, δεν έχει πληρωμένη άδεια ή εργοδότη που καλύπτει μέρος των εξόδων.

Έχει ευθύνη, επιχειρηματικό ρίσκο και συνεχή ανάγκη να παραμένει ενεργός.

Το μεγάλο παράδοξο

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής:

✓ έχει δηλωμένα και διασταυρωμένα έσοδα,

✓ αμείβεται μέσω εποπτευόμενων ασφαλιστικών επιχειρήσεων,

✓ λειτουργεί υπό αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο,

✓ έχει υποχρεώσεις επαγγελματικής επάρκειας,

✓ ασφαλίζει την επαγγελματική του ευθύνη,

✓ επενδύει συνεχώς στη συμμόρφωση.

Και όμως, συχνά αντιμετωπίζεται μέσα από μία γενική εικόνα που αφορά όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες. Το ζητούμενο δεν είναι ειδική μεταχείριση, αλλά αναλογικότητα και αναγνώριση της πραγματικής λειτουργίας του επαγγέλματος.

Τι χρειάζεται από την Πολιτεία

Μία δικαιότερη προσέγγιση θα μπορούσε να βασιστεί σε πέντε αρχές:

1. Αναγνώριση της πλήρους φορολογικής διαφάνειας του επαγγέλματος : Οι προμήθειες καταγράφονται, ελέγχονται και διασταυρώνονται.

2. Αναγνώριση του κόστους συμμόρφωσης : Η τήρηση των κανόνων δεν είναι πολυτέλεια αλλά προϋπόθεση λειτουργίας.

3. Επανεξέταση οριζόντιων μέτρων : Δεν μπορούν όλα τα επαγγέλματα να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο όταν οι συνθήκες λειτουργίας τους διαφέρουν.

4. Ουσιαστικός διάλογος με τον κλάδο : Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την πραγματικότητα της αγοράς.

5. Ενίσχυση ενός ισχυρού επαγγελματικού κλάδου : Ένας βιώσιμος ασφαλιστικός διαμεσολαβητής σημαίνει καλύτερη ενημέρωση και μεγαλύτερη προστασία για τον πολίτη.

Η πραγματική ερώτηση δεν είναι «αν πληρώνουμε αρκετά»

Η σωστή ερώτηση είναι: «Το φορολογικό και θεσμικό πλαίσιο αντανακλά την πραγματική λειτουργία του επαγγέλματος;»

Γιατί φορολογική δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι όλοι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο αλλά ότι όλοι αξιολογούνται με βάση την πραγματική τους κατάσταση.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν ζητά λιγότερες υποχρεώσεις. Ζητά οι υποχρεώσεις του, η διαφάνεια των εσόδων του και η ευθύνη που αναλαμβάνει να λαμβάνονται υπόψη.

Γιατί όταν:

κάθε ευρώ είναι καταγεγραμμένο, κάθε ευθύνη είναι ασφαλισμένη, κάθε δραστηριότητα είναι ελεγχόμενη,

τότε η Πολιτεία οφείλει να απαντά με:

διαφάνεια, διάλογο και δικαιοσύνη.

Η διαφάνεια δεν πρέπει να είναι βάρος. Πρέπει να είναι πλεονέκτημα!